Kortgeleden keek ik naar een praatprogramma waarin een discussie werd gevoerd volgens de geldende regels en verhoudingen. Iemand van links vond dat bedrijven meer op hun verantwoordelijkheden moeten worden gewezen. Indien nodig met daarvoor noodzakelijke wetgeving. Van rechts werd, nog steeds volgens de geldende regels en verhoudingen, gesteld dat bedrijven hun heil elders gaan zoeken als die wetgeving niet zorgvuldig tot stand komt en onvoldoende rekening houdt met de eisen en wensen die voor het bedrijfsleven essentieel zijn. De discussie had geen specifiek thema. Voor zover de problematiek van milieu, woningbouw, stikstof aan de orde kwamen had het er alle schijn van dat links en rechts wel enige noodzaak ergens van inzagen en het dus op dat punt wel met elkaar konden vinden. Uiteraard kwamen de “usual suspects” in beeld: Shell, Tata en andere vervuilende bedrijven die dat al jaren doen, de grote Tech bedrijven (social-media met hun algoritmen), enz.. Daarnaast kan je natuurlijk ook nog de veeteeltsector met alle daaraan gelieerde bedrijven noemen die aan die sector veel verdienen en dat graag zo willen houden. Vastgoed bezitters die wonen en huisvesting van bedrijven als belegging zien en niet als een belangrijk element van onze samenleving waarvan en waarin mensen moeten kunnen leven en werken. In Amerika en Europa zijn werknemers van Volkswagen vervolgd voor het gebruik van sjoemelsoftware in hun geproduceerde auto’s. Naast overigens de boetes die opgelegd zijn aan de bedrijven zelf. Ik denk niet dat het bedrijf Volkswagen ook maar 1 bit aan sjoemelsoftware heeft geïnstalleerd. Een bedrijf doet zoiets niet, wel de mensen die daar werken.
Toch blijft het een raar fenomeen dat bedrijven dingen kunnen doen die wij als samenleving niet willen. Mensen doelbewust gok-verslaafd, rook-verslaafd, vape-verslaafd, social-media-verslaafd, drank-verslaafd, enz laten worden. Allemaal legaal, zeker niet gewenst en heel erg duur om op te lossen. Uiteraard gevolgen waarvan de kosten niet worden gedragen door de veroorzakers, die daar overigens heel erg rijk van worden.
Ik heb een Twitter account. Ik schrijf zelden en reageer niet of nauwelijks. Daar zijn verschillende redenen voor. Eén daarvan is dat ik vrijwel altijd te laat ben met reageren. Of het artikel waarop ik zou willen reageren is al meer dan een dag oud waardoor een reactie in ieder geval niet meer actueel is. Een andere, misschien wel belangrijker reden is dat al zoveel mensen hebben gereageerd dat een nieuwe reactie geen enkele uitwerking zal hebben op wie dan ook en dus eigenlijk niet meer is dan verspilling van tijd. Tijd die vaak al verspild was door het lezen van niet meer dan polariserende schrijfsels.
Vandaag/gisteren weer een item waarop door veel mensen is gereageerd rond het wel of niet discrimineren van ongevaccineerden voor/tegen Corona. Natuurlijk zijn hier alle stellingen weer ingenomen en wil vrijwel iedereen een ei kwijt. Van onderbouwing is geen sprake. Natuurlijk begrijp ik dat binnen de kaders van Twitter ook vrijwel niemand is geïnteresseerd in onderbouwing. Voor alle duidelijkheid, een opmerking als “Tipje, u weet helemaal niets” schaar ik niet onder de noemer onderbouwing.
Update: ik heb mijn Twitter/X account enige tijd geleden verwijderd. Naar mijn idee is dit medium niet (meer?) geschikt om op welke manier dan ook met elkaar te communiceren.
21 Miljard omzet met 6 miljard winst, waarschijnlijk het dubbele, misschien nog wel meer. De baas miljardair. Geen slecht resultaat voor een jaar hard werken, maar ja wie werkt er niet hard en dat vaak voor veel minder.
Om die bedragen te kunnen omzetten zou flink zijn geïnvesteerd. Door overheden, redelijk controleerbaar, maar ook door het bedrijf/de bedrijven zelf, niet controleerbaar. Dat laatste komt voor één van de ontwikkelaars van een anti-covid-vaccin neer op zo’n 2 miljard. Los van het feit dat veel onderzoek al is gedaan in eerdere jaren en dat voor een belangrijk deel betaald is door de overheid of overheden.
2 Miljard, dat betekent dat in dat jaar 2000 mensen een miljoen per jaar hebben kunnen verdienen. Misschien een paar minder, omdat ook geïnvesteerd zal zijn in reizen of, waarschijnlijker, in beeldschermen. Door corona is er flink minder gereisd. De investeringen in apparatuur en nieuwe installaties zal beperkt zijn omdat ik niet aanneem dat die compleet nieuw moesten worden gebouwd.
De farmaceutische bedrijven bestaan al enige tijd en ik heb niet begrepen dat er in de voorliggende jaren zo weinig werd verdiend vanwege de investeringen, dat de directie met een VW Golf naar het werk is gereden. Ik begrijp ook dat het bouwen van nieuwe installaties veel te veel tijd in beslag neemt, de door de farma-bedrijven aangevoerde reden om zeker geen vaccins elders te laten maken.
De 2 miljard aan investeringen voor een anti-corona-vaccin door één bedrijf, lijkt mij heel onwaarschijnlijk. Ik heb ook begrepen dat er in ieder geval geen inzage wordt gegeven in de manier waarop de kostenposten zijn ontstaan om het geheel nog (on)geloofwaardiger te maken.
Voor iedereen, inclusief directieleden of voorlichters van een farma-bedrijf, is duidelijk dat er iets niet klopt of op zijn minst niet helemaal rechtvaardig is. Voor niet bij farma-bedrijven betrokkenen is het een knoop in de maag, voor directieleden en voorlichters een reden om genoeg mensen in dienst te nemen om voor camera’s te proberen geloofwaardig over te komen.
Het wordt tijd dat overheden, niemand minder dus dan de belastingbetaler, besluit om in het vervolg zelf aan de slag te gaan. Investeren in de ontwikkeling van medicijnen door overheden gebeurt toch al op grote schaal. Uiteraard moet weglopen met informatie of heel duur of onmogelijk worden. De winsten zijn nu voor een groep bedrijven die zo weinig mogelijk belasting betalen. De overheid als concurrent. Mogelijk dat dat een effect heeft op de prijzen.
Het onderstaande artikel is in oktober 2011 geschreven naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant kort daarvoor.
Je mag jezelf niet echt rechts noemen als je niet van mening bent dat ontwikkelingshulp moet stoppen of in ieder geval een aardige bron van bezuinigingen moet zijn. In dezelfde hoek vind je ook de mensen (of in ieder geval diegenen die daarvoor uit durven komen) die vinden dat het betalen van belasting achterwege zou moeten blijven of tot dat deel moet worden beperkt waarvan alleen zijzelf in een andere vorm gebruik kunnen maken. Nederland is het 2e belastingparadijs van de wereld. Een tiende van de wereldhandel (8000 miljard) stroomt door Nederland. Zie daarvoor de krant van gisteren. Eerder las ik een piepklein bericht in dezelfde krant dat naar aanleiding van de 8000 miljard een onderzoek was gedaan en dat het niet ging om het toen belachelijk hoog gedachte bedrag van 8000 miljard waarover Nederland 2 miljard zou verdienen, maar om 12.300 miljard waarover in Nederland slechts 1 miljard werd verdiend. Veel van het doorgesluisde geld (geld waarvoor het betalen van belasting wordt “ontweken”, prachtig woord overigens “belastingontwijking”) komt uit landen die ook ontwikkelingshulp ontvangen. Als ik het goed begrijp wil de PVV stoppen met het geven van ontwikkelingshulp omdat daar al veel geld aan is uitgegeven en het nauwelijks heeft geholpen. Ik ben bang dat ik het met beide uitspraken van de PVV eens ben en daarmee tot dezelfde conclusie kom: stoppen met ontwikkelingshulp. Laat bedrijven die zich bezig houden met het “ontwijken” van het betalen van belasting gewoon belasting betalen, graag met terugwerkende kracht. Het geld dat in de afgelopen decennia is betaald aan ontwikkelingshulp blijkt dan ook direct eigenlijk een belachelijk laag bedrag. Griekenlang zou niet bij Europa, maar heel Europa zou bij de ontwikkelingslanden aan kunnen kloppen voor steun aan in nood verkerende banken.
Vlees moet aan heel wat eisen voldoen wil het “Biologisch vlees” mogen heten. Hoewel wij in ons gezin niet heel veel vlees eten, vinden wij zelf in ieder geval, proberen we dat zoveel mogelijk biologisch te laten zijn.
Hier en daar hoor je ook geluiden dat consumenten uit principe geen biologisch vlees kopen. Bij een aantal van die consumenten zal het principe niet veel verder gaan dan “ik betaal niet meer dan nodig“.
De VAR heeft er vooral voor gezorgd dat het voetbal eerlijker is geworden. Buitenspel wordt echt waargenomen, tot op een paar centimeter nauwkeurig. Een gele kaart wordt omgezet in een rode omdat een “simpele” overtreding bij nadere beschouwing een aanslag blijkt te zijn.
Wat echter ook blijkt is dat regels worden aangepast. Wat ik aanvankelijk niet door had was dat ook de aloude “Schwalbe” nieuw leven is ingeblazen. Sterker nog, deze is nu gelegitimeerd. Buiten de 16-meter behoort een aanraking nog gewoon tot een duel. Binnen de 16 meter is een aanraking en wat toneel voldoende voor een strafschop. Bij vergelijkbare aanrakingen op het middenveld zou het slachtoffer er niet over peinzen op de grond te gaan liggen. Al was het alleen maar om niet uitgelachen te worden. Bovendien kan het balverlies leiden tot “levensgevaarlijke” situaties. Om direct maar een toch wel enigszins belachelijk taalgebruik aan de orde stellen.
Uit de reacties van spelers en commentatoren merk je ook dat er voor die, voor mij nieuwe regel, begrip is. De onverlaat die een aanvaller heeft aangeraakt weet dat de VAR de aanraking genadeloos heeft vastgelegd. De echt professionele speler weet dat hij het haasje is. De techniek stelt tot op een paar centimeter nauwkeurig vast of buitenspel aan de orde is, maar kan natuurlijk niet vaststellen of iemand alleen met de kous is aangeraakt of dat er daadwerkelijk geschoffeld is. Het beeld blijft hetzelfde, het toneel heeft een duidelijke meerwaarde. De minder professionele speler denkt nog steeds dat commentaar op de scheidsrechter helpt. Uiteraard is dat nog wel enigszins verklaarbaar, de VAR bestaat nog niet zo lang, ook in het hoofd van de meeste spelers moet die nieuwe situatie doordringen.
Neymar nog niet altijd overtuigend als Schwalbe-koning. Wel de speler die op het veld het meest oefent.
Commentatoren zijn natuurlijk blij met een VAR-moment, ondanks het feit dat je hen vaak hoort stellen dat het wel “erg lang duurt”. Over een VAR-moment kan je tenslotte nog lang napraten. Een speler die geprobeerd heeft een duel aan te gaan in de 16-meter heeft het “niet slim gedaan”, een speler die zich de aanraking zeer laat welgevallen heeft het natuurlijk “slim gedaan”.
Ook scheidsrechters zijn blij met de nieuwe regels waarbij de VAR uitsluitsel kan bieden. De aanraking is voldoende voor het toekennen van een strafschop. Eventueel commentaar zoals van de eerder genoemde niet echt professionele spelers kan hij wegwuiven met “maak je niet druk, de VAR controleert”. Uiteraard wetende dat de aanraking is geconstateerd, de intensiteit niet meetbaar en dus wordt de strafschop ook vanuit de centrale goedgekeurd. De niet professionele speler moet zich erbij neerleggen want ja, de beelden liegen niet. De scheidsrechter kan met een lichte glimlach afscheid nemen van het commentaar.
Met de VAR is dus ook duidelijk geworden dat met name veel Duitse spelers, naar men zegt de grondleggers van de Schwalbe, hun tijd ver vooruit waren. Die Schwalbe is weer springlevend. Omdat de Schwalbe zijn waarde inmiddels opnieuw heeft bewezen en niet meer “verachtelijk” of “matennaaierij” kan worden genoemd, is het dus legitiem er tijdens de training de nodige tijd aan te besteden. Je merkt dat in de Nederlandse competitie sommige spelers duidelijk vaardiger zijn dan anderen op het bedoelde gebied. Theaters liggen nu stil. Ik zie nieuwe mogelijkheden voor toneel-docenten.
Tijdens zo’n training moeten zowel verdedigend als aanvallend de nodige aspecten aan de orde worden gesteld. Zorg ervoor dat je een duel duidelijk voor het betreden van het 16-meter gebied aangaat. Doe dat grof, je weet dat de aanvaller zo lang mogelijk zal wachten met vallen als er kans bestaat binnen de 16 te komen. Buiten de 16-meter gelden hele andere normen als het gaat om de reactie op een aanraking. Op het middenveld zal een aanraking niet leiden tot een valpartij, de redenen hiervoor heb ik al eerder genoemd. Vlak bij de 16-meter moet een speler fors geraakt worden wil hij vallen, binnen de 16-meter valt er pas echt winst te behalen. Binnen de 16-meter is aanraken gewoon “niet slim”. Overigens een goede reden voor de KNVB om “niet slim” ook in de spelregels op te nemen. Op dat moment kunnen ook commentatoren geraadpleegd worden bij een VAR besluit. Zij zijn zeer wel in staat “slim” en “niet slim” als criteria toe te wijzen.
Aanvallend zijn er voldoende trucs te bedenken. Aanvallen is het moeilijkste deel van voetbal. De vernieuwde Schwalbe biedt echte mogelijkheden op dit gebied. Laat je in ieder geval bij de minste aanraking in het 16-metergebied vallen. Baadt het niet, in de meeste gevallen schaadt het ook niet. Na verschillende keren wordt de kans steeds groter dat de scheidsrechter in ieder geval een keer in je voordeel fluit. De Schwalbe wordt zelden bestraft en je krijgt hooguit geel. Na een gele kaart stop je er gewoon mee. De winst is daarentegen erg groot. Een strafschop en, als het helemaal meezit, direct rood of een tweede gele kaart voor de “niet slimme” verdediger.
Uiteraard kan de KNVB ook een andere weg inslaan. Buitenspel kan vrij nauwkeurig worden vastgesteld. “Op één lijn” is nu tot op 15 centimeter vast te stellen. Misschien dat nu ook wat tijd kan worden ingeruimd om de bekijkers van de videobeelden beter op te leiden. De gevolgen van een “aanraking” zouden dan wel eens op een andere manier kunnen worden beoordeeld, of op zijn minst op een andere manier worden gewaardeerd. Zo is het opvallend hoe vaak het “Ooievaartje” wordt toegepast. Een begrip dat ik heb van het wel heel oude mopje “Waarom staat een ooievaar vaak op één poot?”, met daarbij het antwoord “als hij (of zij) deze ook intrekt valt hij om”. Direct na een aanraking zie je de speler tijdens de volgende stap het niet geraakte standbeen intrekken. De val wordt dus niet veroorzaakt door de aanraking maar door het “Ooievaartje”. Of deze. De aanvaller speelt de bal te ver voor zich uit, of kan er al helemaal niet meer bij, en slaat zelf direct links- of rechtsaf, in ieder geval niet in de richting van het doel. Geen verdediger die daar rekening mee houdt en dus niet anders kan dan de aanvaller raken. En ja, raken is “niet slim”. Hier is dus geen sprake van “de bal willen spelen”, maar van de “aanraking zoeken”, naar mijn idee een nieuwe versie van de Schwalbe. De laatste die ik in dit kader wil noemen is “het uitgestoken been”. Niet van de verdediger in dit geval, maar van de aanvaller. Hoe vaak zie je niet dat een aanvaller de bal al lang niet meer kan halen en dan besluit zijn been uit te steken in de richting van de bal, soms zelfs in spagaat, en jawel, bij die poging wordt geraakt. En ja, “slim”, zal de gemiddelde commentator opmerken. Of “niet slim”, afhankelijk van het perspectief van de commentator.
Sport en zeker voetbal is emotie. De revival van de Schwalbe levert daar een absolute bijdrage aan, al dan niet breed uitgemeten via de beelden van de VAR. Naar mijn idee moet voetbal vooral eerlijk zijn, en hard en mooi en snel. “Slim” hoort daar niet bij, in ieder geval niet in de zin van “proberen geraakt te worden ” in plaats van “de bal proberen te spelen”. Dat blijft voor mij “verachtelijk” of “matennaaierij”. Het koppelen van deze begrippen aan “professioneel” blijft altijd onwenselijk, dus ook in de voetballerij.
Als Baudet ooit zelf zijn memoires uitwerkt zal hij uiteenzetten op welke manier hij aankeek tegen zijn rol in de politiek.
Vandaag lees ik dat hij de verkiezingsuitslag in Amerika, Biden wint, het grootste verkiezingsfraudeschandaal uit de moderne geschiedenis vindt. Mogelijk had ik dat al eerder ergens kunnen lezen, maar ik heb niet altijd de behoefte de bijdragen van een clown te volgen.
Natuurlijk gelooft hij zelf ook niet in zijn uitspraak. En om grappen te maken heb je toch ook een minimale vorm van intelligentie nodig. En die van Baudet is waarschijnlijk net genoeg om te snappen dat het in een land als Amerika niet echt mogelijk is op zo’n grote schaal fraude te plegen. Tenzij je natuurlijk nog gelooft in kabouters of in het feit dat er in een niet bestaande kelder onder een pizzeria gruwelijke dingen gebeuren.
Baudet moest in Nederland iets, in de schaduw van Wilders, om op te vallen.
Reflecties 